Στον αστερισμό της Άννας

Καλημέρα Εύβοια!

Σήμερα αναρωτιόμουν γιατί μέσα μας υπάρχουν δύο αντίθετες φωνές;

Η μια να λέει "ναι", η άλλη "όχι".

Φ_1. Ζήσε με πάθος και ένταση την κάθε σου στιγμή!

Φ_2. Το αντέχεις όμως αυτό;

Φ_1. Και τι μου λες δηλαδή; Να ζήσω ως εκεί μου νομίζω οτι αντέχω; Έτσι όμως χάνω στιγμές από την ίδια τη ζωή. Ξέρω οτι αντέχουμε, αλλά δεν τολμούμε.

Φ_2. Αξίζει να τολμάς και μετά να πονάς;

Φ_1. Δεν συμβαίνει πάντα αυτό. Αλλά ακόμα κι έτσι, ναι. Αξίζει! Γιατί, ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό!

Φ_2. Χμμ! Ότι δε σε σκοτώνει!

Φ_1. Ναι! Ναι! Ναι! Καλύτερα να ΖΩ, παρά να μετανιώνω για όσα θα μπορούσα να ζήσω και δεν τόλμησα να τα ζήσω!

Φ_2. Τότε, πάσο.

Το "όχι" αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του "ναι", ευτυχώς!